ONS VERHAAL

Hoe het allemaal begon …
Ik werd geboren op 7 maart 1974 en ik kreeg de naam Dimitri Cools. Met zo’n naam kan je niet anders dan dromen van het zuiden. Dimitri, ‘zoon van Demeter’, in de Griekse mythologie de godin van de aarde en van de landbouw. Dimitris dan weer was de geliefde van deze godin. Van toen ik een klein jongetje was, leefde ik helemaal op als de zon begon te schijnen. Ik huppelde vrolijk door de zomer en genoot van onze familievakanties naar Kroatië, Spanje, Italië, … Toen ik achttien jaar werd, kreeg ik de zware diagnose: lymfeklierkanker. Mijn wereld stortte in. Achttien jaar … wat had ik misdaan? Ik was in de fleur van mijn leven. Ik moest kunnen genieten, dansen, reizen. Ik hoorde niet thuis in een ziekenhuisbed. En daar op dat moment wist ik, ik hoor niet thuis in België. Ik moest en zou hier doorkomen. Dan kon ik aan mijn leven beginnen, ik moest een nieuwe start krijgen. Ik wilde de wereld ontdekken.

Ontdekking van de wereld en mijn geliefde Kreta
Na een lange lijdensweg werd ik genezen verklaard. Ik werkte mijn studie ‘Meester in de Beeldende Kunsten’ verder af en kon niet wachten om in de vrachtwagen te stappen. Voor mij was het beroep van vrachtwagenchauffeur de manier om België te verlaten en de lokroep naar het zuiden gehoor te geven. Na het harde werk besloot ik op reis te gaan naar Kreta. Ik herinner me nog het moment dat ik uit het vliegtuig stapte … de geur van Kreta kwam mijn neus binnen en heeft me nooit meer verlaten. Ik beleefde er een prachtige tijd. Het gevoel van thuiskomen was er ontzettend groot. Elk dorpje, elk stadje heb ik gevoeld en geproefd. Elke zonnestraal op mijn huid gaf mij het gevoel dat ik leefde. De mensen die ik er leerde kennen, beschouwden me onmiddellijk als een van hen. Ze dachten keer op keer weer dat ik een Griek was. Je kan niet geloven hoeveel deugd me dat deed. Na een aantal weken vloog ik opnieuw naar België. Ik heb gehuild, dagen achter elkaar. Ik had het gevoel dat ik mijn geliefde in de steek moest laten.

Jaren gingen voorbij
Ik startte mijn eigen reclamebureau en kneep er geregeld een weekendje tussenuit. Steeds op zoek naar zonnige oorden. Maar naar Kreta gaan, kon ik niet meer. Ik durfde de confrontatie niet aan. De plaats waar ik me het beste voelde, waar ik het gevoel had thuis te horen, leek steeds verder van me af te drijven. Vijf jaar geleden zocht ik samen met mijn vrouw een vakantiebestemming. En toen kwam het er ineens uit: ‘Als we nu eens naar Kreta gingen?’. Dorien vond dit een zeer goed idee en ik herinner me nog hoe nerveus ik was om op het vliegtuig te stappen. Zou het er nog zo zijn als vroeger? Zou ik me er nog zo thuis voelen als 20 jaar geleden? Ik weet nog hoe ik de hand van mijn vrouw vastnam, ze gaf er een kneepje in, ik wist dat het zou goedkomen.

De tweede keer
Ik weet nog goed, de deur van het vliegtuig ging open. De geur was er nog, de warmte omarmde mij … ik kwam opnieuw thuis. Ik wist nu dat ik Kreta niet meer in de steek moest laten. Ik moest ze koesteren en graag zien. We trokken rond van plaats naar plaats, van noord naar zuid en van west naar oost. Het was heerlijk. Er was nog niets veranderd. De mensen waren nog even vriendelijk en de zon scheen nog even stralend. Ik nam me voor om vaker terug te komen, misschien moest ik er wel een huisje kopen.

Drapanos
Vijf jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt. Ik kocht een klein huisje in Drapanos, een dorpje in het noordwesten van Kreta. Het ligt aan de voet van de Witte Bergen en het is een uiterst vruchtbare streek. De olijfolie die je daar op je bord krijgt, is met niets te vergelijken. De olijfboeren zijn er ontzettend trots op. Ze verdelen hun olijfolie al generaties lang onder hun familie en vrienden, maar hun olie naar buiten brengen, over de grenzen heen, daar hadden ze nog niet aan gedacht. Toen begon er bij mij een belletje te rinkelen. Hoe kon ik deze mensen helpen om hun extra virgin olijfolie te exporteren. Samen met de boeren uit het dorp voerden we lange gespreken, deels in het Engels, deels in het Grieks met veel handgebaren en raki. De boeren stonden achter mij. Hun organische olijfolie, tijmhoning, kruiden en olijven moesten de wereld ingestuurd worden.

Drapanos, België en weer terug
Na veel over en weer reizen naar Drapanos en België hadden we het voor elkaar. Met mijn achtergrond in de reclamesector ontwierp ik een mooi etiket en dankzij mijn dochters voegden we Agios (heilig, Sint) en Ilios (zon) samen en was het merk Agios Ilios geboren. De heilige grond van de streek in en rond Drapanos waar de olijven zich voeden met het pure smeltwater uit de Witte Bergen, waar de bijen en de kruiden krachten opdoen door de stralende zon. De boeren uit de streek en ik waren overgelukkig toen we het eerste pallet op transport zagen gaan. Ondertussen werkte ik hard aan de webshop en de blog. Ik volgde de avonturen van onze olijfboer Stavros op de voet. En dankzij hem kan ik mooie foto’s en verhalen tonen.

Agios-ilios.com
Op onze webshop www.agios-ilios.com vind je de producten terug van familiebedrijven uit de streek Apokoronas. Zij stellen met trots hun producten voor op de webshop. Van onze olijfboer hebben we de natuurlijke extra virgin olijfolie met een zeer karakteristieke nasmaak. Zijn vriend heeft verschillende bijenkasten staan aan de flank van de bergen, de heerlijkste tijmhoning komt daar tot leven. De kruiden komen van een andere familie waar ze de 250 verschillende kruiden die op Kreta groeien met liefde laten drogen en in de typisch Griekse vaasjes steken.

Food truck
Sinds 2017 kan u bij ons ook terecht voor de authentieke, Kretenzische pita gyros. Hiervoor maken we gebruik van onze eigen producten. Het varkensvlees waarmee we werken wordt volgens geheim receptuur bereid en de Griekse pitabroodjes worden ingevoerd uit Griekenland. Tot slot werken we met de échte, vaste en smaakvolle Griekse yoghurt. Smakelijk!

Contactgegevens

Cool(s) gcv

Jozef Reusenslei 160

B-2150 Borsbeek

BTW: BE 0550 486 183

info@agios-ilios.com

+32 474 36 40 93

VOLG ONS

© 2018 by Agios Ilios / Cool(s) gcv

0